دیشب چند اپیزود از برنامه مصاحبه محور قافیه با جیدال رو دیدم که از کانال یوتیوب "ستاره تی وی" پخش میشد. مصاحبه ای که توش جیدال چند سری رپر که باهاشون آشناست رو دعوت میکنه و ازشون مصاحبه ای درباره خودشون و مواضع سیاسی شون میگیره. یه چیزی مشابه پادکست رک مجید واشقانی منتهی در جهت مخالفه.
اپیزود های عرفان پایدار، خشایار اس آر (کچی بیتز)، سپهر خلسه و کوروش وانتونز رو کامل دیدم ولی مصاحبه با گندم (021 g) و 021kid رو فقط ابتدا شو دیدم چون حس کردم صحبت جدیدی ندارن یا شایدم چون خیلی فنشون نیستم. انتظار مصاحبه گر حرفه ای بودن از جیدال نمیره و چون شخصیتش هم پر خروش و یاغی طوره وسط مصاحبه زیاد تو حرف مهمان میپرید اما جهت مصاحبش مشخص بود. معرفی، سختی های رپ در جمهوری اسلامی، نقش رپر ها در جنبش های اجتماعی اعتراضی و یک اجرای تک نفره هر مهمان برای آخر مصاحبه. از نظر فنی هم کار تمیزی بود، صدا و تصویر متناسب و متغیر بودن که خب یکی از صحنه ها واقعا شبیه برنامه های صدا و سیما شده بود اما بعضیاشم خوب بودن.
مسیر رپر شدن همه مهمان ها و کلا تمام رپر های دهه 80 و 90 تقریبا مشخصه، آغاز فعالیت با امکانات کم و نبود فضای مجازی که باعث میشد اونایی که تو ایرانن سی دی بفروشن یا تو سایت هایی مثل رپفا آپلود کنن، اونایی که خارج از ایران بودن به واسطه فضای باز تر و امکانات بهتر تونستن تا مصاحبه های رسمی، پخش موزیک ویدیو از ماهواره و انتشار موسیقی روی پلتفرم های مطرح تر هم برن. وجه اشتراک همشون این بود که رپ کردن تو فضای سیاسی بسته ایران آخرش به مشکل میخوره، به طور کلی ماهیت رپ چهارچوب محتوایی مشخصی نداره پس با اولین آهنگ های اعتراضی یا پارتی شما ریسک رو به جون میخریدید. در نهایت دستگیر و مواخذه میشدید و باید تعهد میدادید که به خامنه ای اینا چیز نگید وگرنه باید برید بیرون. که خب خیلیا رفتن و کسایی که بیرون بودن هم نتونستن برگردن.
چیزی که تو این مصاحبه ها زیاد بهش پرداخته شد بحث مجوز و رپ چهار چوب دار بود که اکثریت جامعه رپ باهاش مخالفن چون با ماهیت این سبک خوانایی نداره. به اعتقاد اونها کسایی که مجوز میگیرن یا منفعت طلب هستن یا از سر ناآگاهی تو پادکست گنگ علی ضیا شرکت کردن و به دام افتادن. جلوتر هم نیازمندی به اتحاد علیه جمهوری اسلامی رو با انقلاب شیر و خورشید تاکید کردن. جالبه نمیدونستم این اسمو روش گذاشتن
اما مواضع سیاسی مهمان ها و خود جیدال چطوره؟
همه حول محور شازده پهلوی جمع شدن، البته خلسه خیلی تعریفشو کرد ولی عرفان همونطور که انتظار داشتم زیاد پاچه خواری شو نمیکرد و بیشتر رو این تاکید داشت که ایران یه جامعه سکولار و دموکرات نیاز داره. از صحبت هاشون فکر میکنم مخاطب ایران اینترنشنال و کانال های با موضع مشابه بودن و میگفتن با این جنایات حکومت دیگه راه ما مشخصه و باید جنگید و این صوبتا ولی دیدشون به مسائل ناقص بود واقعا. درواقع نفرت از جمهوری اسلامی یه چیز منطقیه اما این نفرت اغلب باعث شده روی دید طرف نسبت به موقعیت و دنیای اطرافش اثر بذاره. مثلا فکر میکنن پهلوی تنها راه نجاته و رضا پهلوی مرد ساده و درستکاریه که با موضع مشخص ایستاده جلوی جمهوری اسلامی. این تعریف ها خیلی شبیه همون پاچه خواری های الکیه که برای خمینی میکردن درحالی که اون فقط میخواست کاری که به نظرش درسته رو انجام بده ایده خاصی برای بقیش نداشت.
مثال های نقض مختلفی میشد برای صحبت های مهمان ها آورد ازینکه پهلوی کجا چه رویکرد های اشتباهی رو انتخاب میکنه و برعکس باباش عزت نفس نداره که " دشمن دشمن من لزوما دوست من نیست ". جدا از اون خیلی اصرار داشتن جمهوری اسلامی تموم شده و ما بردیم. درباره آمریکا هم جیدال اشتباه فکر میکرد جایی که خلسه گفت رپر های آمریکا هم برای دولت پاچه خواری میکنن جیدال گفت ولی آمریکا رو مردم اسلحه نمیگیره و قتل عام نمیکنه که خب این خیلی تعجب آوره. به عنوان کسی که تو کانادا زندگی میکنه و پیگیر این جنبش اجتماعیه عجیبه که همچین نگاه غلطی داشته باشه به کشوری که همین چند وقت پیش یه رئیس جمهور رو از جاش دزدید یا بارها سابقه کشتار معترض ها و مهاجر هارو داشته...
اما یه نکته مثبتی که بود برخلاف یه عده یهود فن داخلی صحبتی از اینکه آخجون اسرائیل ایران رو میزنه ، بزن که خوب میزنی بترکون همشو نابود کن، نکردن و اقدام مدرسه میناب رو هم از محکوم کردن که آمریکا باید جواب بده چرا این کارو کرد اما بازم تقصر ج ا جنگ افروزه !
درباره یه سری آزادی هایی که به عنوان ارزش حساب میکردن هم ناشی از سبک زندگی کودکی تا الانشون بود. مثلا تصور اینکه تو یه فضایی آزادی یه عده مشروب بخورن یه عده درس بخونن و یه عده مواد بزنن برای کچی بیتز رویایی بود. احساس میکنن این تصویر، تصویر یک جامعه عادی و درسته که باید بعد از جمهوری اسلامی بوجود بیاد. البته در کنار این تصویر از آزادی تصویری هم جامعه ای با اقتصاد باز و فرصت های درآمد زایی از موسیقی داشتن که باز منططقی تره
جامعه بنگی کاش آرامانی مرد حسابی
بعد از دیدن چند اپیزود متوجه شدم دیدم نسبه به مواضع شون تغییراتی کرده، یه زمان خیلی بیشتر موافق حرفاشون بودم و خیلی موافق بودم که جمهوری اسلامی کلا بره حالا بعدش هرچی اومد مهم نیست. الان حس میکنم جهان بینی شون کوچیک مونده و با اینکه موافق خیلی از حرفاشون و مخالف خیلی از سیاست های جمهوری اسلامی هستم اما تو ایران که باشی دیدت یکم با کسی که از بیرون میبینه فرق میکنه، مخصوصا بعد از جنگ
مثلا در کنار سرکوب و فساد و افراطی گری میشه یه تصویر کلی تری از بالا هم دید. اینکه آیا واقعا ابرقدرت های جهان با هم متحد شدن که 90 ملیون نفر رو از دست یک دیکتاتور نجات بدن؟ آیا آوردن تسلیحات سنگین به منطقه فقط واسه چند تا ترور هدفمند و ترسوندنه؟ ...
درکل اگه ایران این جنگ رو ببره و واقعا آمریکا از منطقه خارج بشه 50 سال آینده بیمه میشه دربرابر جنگ و دوست دارم سخنی از این افراد بشنوم و اگه ببازه و بره تو پاچش دهنش سرویس و قیافه این جمعیت که میگن انتقام بگیریم دیدنیه
