از عجایب جنگ ایران و آمریکا 

الان 40 و خورده ای روزه که یه بخشی از جامعه شب ها تو میادین شهر ها جمع میشن و علیه آمریکا و اسرائیل شعار میدن، کاملا طالب جنگ تا آخرش هستن و اگه یه موشک بزنی وسط این جمعیت مختلط بازم حس میکنن برد کردن و فرداش دوباره میان شعار میدن. بینشون اغلب بسیجی و آدمای مذهبی دیده میشه با تک و توک آدمایی که ظاهر مذهبی ندارن حداقل، خیلی هاشون بچن و کاملا میخوان قتل عام کنن و بکشن طرف مقابل رو. پرچم تکون میدن، فلاش موبایل روشن میکنن، برای آخر مراسم شعر جمعی ساختن و بعد از ساعت 12 شب، با ماشین هاشون و یه باند گنده که بهش وصل کردن همون آهنگ هارو میزارن و تو شهر میچرخن. 

همچین چیزی تو کشور های دیگه نبوده به این شکل و جالبه که تو مغزشون چی میگذره... 

چیزی که من فکر میکنم اینکه اینا آدمای مختلفی هستن با تفکرات متفاوت ولی یه خرده عقاید مشترکی که دارن رو تحریک میکنن و این رو به یک تصویر بزرگ متصل میکنن که به کامیونیتی شون هدف میده پس حس میکنن که میخوان جزئی از این کل جنگ باشن. 

تصویری از شهادت، حق و باطل، میهن دوستی و ربط دادن این جریان به موعود گرایی باعث میشه احساس کنن در یک مسیر قرار گرفتن و دارن به یه جایی میرن. 

اینکه این شور و شوق چطور کم و زیاد میشه رو نمیدونم ولی اینو میدونم که یک اثر جمعی فرهنگی اینجا اثر گذاره. ینی جمع باعث میشه افراد کار هایی بکنن که فردی انجام نمیدادن. 

کلا پدیده انسانی جالبیه