از زمان کودکی که تو عالم بازی های کامبیوتری (ورژن گیمر تهی دست) غرق شدم یه پدیده ای بود به اسم بازی دوبله فارسی و یه سری شرکت میومدن بازی کرک شده رو دوبله میکردن. شرکت هایی مثل فارسی سریر وجود داشتن و آشنا ترین دوبله فارسی برای بازی ها هم "جنگ های صلیبی" یا "Stronghold " بود که اون دیالوگ معروفش که خیلیا یادشونه "سرباز شمشیر زن عرب" یا میگفت " خزانه خالیست" و...
لذت انجام بازی دوبله فارسی یه چیز عجیب و غریب خفنی بود و اینقدر با محصول احساس نزدیکی میکردی ، اینکه میفهمی داستان چیه و با زبون قابل فهم خودت تو جهانش غرق میشی حسیه که شبیه پیتزا خوردن میمونه! مخصوصا وقتی زیر سی دیش مینوشتن " با گویندگان صدا و سیما" اونموقع دیگه با شاهکار گویندگی طرف بودی که تورو به درجات عظمی میبرد.
بازی ها کلا با چند تا زبان یا حداقل با چند تا زیرنویس عرضه میشن ولی چون ایران تحریمه خیلی لحاظش نمیکنن، گاهی بازی هایی مثل darksiders 3 یا prince of Persia lost crown زیرنویس و حتی دوبله اختصاصی فارسی از خود کمپانی سازنده رو دارن ولی تعدادشون خیلی کمه. معمولا به زبان هایی مثل ژاپنی، فرانسوی، چینی و یکی دوتا کشور دیگه دوبله میکنن.
اقتصاد ایران خیلی بی ثباته و همونطور که بازار این کرک های آسان نصب مثل پرنیان و عصر بازی و مدرن و اینا جمع شد بازار دوبله های اختصاصی هم جمع شد، با توجه به وضعیت الان گیم مردم ترجیه میدن همون بازی کرکی رو دانلود کنن تا پول سیدی بدن ولی خوشبختانه دوبله بازی از میان نرفت. اول سایت های فارسی ساز اومدن و دوبله هم کم کم به صورت خرید آنلاین اومد. سایت هایی مثل دارینوس و گیم دوبله تبدیل به مارکت پلیس هایی شدن که استودیو های کوچیک تر توش محصولات خودشونو بفروشن. جالبه که مردم ترجیه میدن پول دوبله رو بدن و اونو دزدکی نخرن :)
که این چیز خوبیه واقعا.
ینی من حاضر نیستم خود بازی رو بخرم ولی برای دوبلش قطعا پول میدم :/
میدونم دوبله یه سری مسائلی هم داره و همه بازی هارو نمیشه به خاطر ملاحظات فرهنگی دوبله کرد، مثلا یه اثری مثل ویچر رو دوبله کنی در دکانت تخته میشه یا اینکه بعضی دوبله ها سانسور میکنن اما بازم میارزه به اینکه یه عبارت رو نفهمم، مجبور بشم وسط بازی alt +tab بگیرم برم ترجمه شو سرچ کنم و بازم نفهمم این چی میگه. مرگ بر انگلیسی
