احساس حروم شدن زندگی میکنم. 

پنجره رو باز گذاشتم که همراه هوا کمی هم سروصدای شهر بیاد، به خاطر این خفه شدن بیش حد صدا توسط پنجره های دو جدارست که خیلی ازشون خوشم نمیاد. 

یه آهنگ گذاشتم که مثلا حس نوشتنم بیاد. بخوام اینجا بذارمش باید یه قرن رو صرف آپلود کردنش کنم و گذاشتن لینکش به امید اینکه کار کنه. 

گوگلم فعلا فلجه، روزی هفت هشت بار اینطوری میشه، وای فای شمام همین طوریه؟ صبانت افلیج بدبخت بی خاصیت 

کار خاصی نمیکنم اینروزا و ترجیه میدم اینو همونجایی بنویسم که هیچکس نمی‌دونست، حس میکنم برای بعضیا الگویی چیزی هستم و این باعث بد آموزی میشه. 

دیجیاتو یه آمار از یه سازمانی منتشر کرده بود که کسب و کار های آنلاین، تبلیغات و گرافیک هشتاد درصد ضرر کردن و باقی مثل صنایع غذایی چهل درصد. منکه درآمدی از گرافیک نداشتم ولی الان دیگه مطمئنم بیشتر کسایی که اوایل حرفه کاریشون بودن از بازار حذف شدن.  فقط گردن کلفت هاشون موندن، با نبود اینستا نمیدونم الان کجان و چیکار میکنن، یه سری هاشون که ادایی نبودن رو دنبال میکردم. 

تو روبیکا پیجمو دارم میارم بالا، نه چون میخوام روی سکوی داخلی کار کنم، میخوام ثابت کنم چقدر ناکارآمده. به هرحال نمیشه فقط حسی و از روی نظرات بقیه قضاوتش کرد باید تجربی کوبیدش. 

فکرشو میکردم یه روزی برسه که تنها اپ هایی که روی موبایل باز میکنم روبیکا، ایتا و گوگل کروم باشن؟ از آقا تلگرام به کجا رسیدم، چنگیز خان اژدر مرغکی گفت بیشتر مردم تن به کانفیگ های ملیونی و سیم کارت پرو دادن، دوست دارم این حرفو باور نکنم. چطوری اینقدر با حقارت سریع خو میگیرید؟ وایسید سه چهار ما بعد حداقل خو بگیرید! 

صبح ها که بیدار میشم به ترتیب شهر خبر - بلاگیکس - گیمفا - دیجیاتو رو چک میکنم، یه چشمم نیمه بستست و یکی به زور بازه. دنیا اندر خم یه تنگه و ما گرد جنگ میگردیم، معمولا کامنت ها کمن، حس میکنم بلاگیکس خلوت شده و درباره گیمفا هم که... 

کامنت میدم تا شناخته بشم و بعد برای وبلاگ گیمی مون "ایکس پی" تبلیغ کنم. حس میکنم به مدل دیجیتال مارکتینگ باشه کارم. 

میتونم تقریبا هر بازی که بخوام نصب کنم ولی انگار وقت حسی شو ندارم، وقت حسی میدونید چیه؟ ینی وقتش هست ولی حسش نیست. ینی احساس میکنی این بازی کردنه از شدت بیکاری وقت تلف کردنه. وقتی در کنار کار بازی میکنی حس میکنی سالم تره. 

احساس میکنم دیگه تو اون سنی نیستم که از شدت بیکاری ساعت ها بازی کنم، اگه کار مفیدی نکنم حس بدی میگیرم. میتونه بخشیش از انتظارات تخیلی خانواده باشه که همیشه آدم رو نگران میکنن. درباره من نگران کنندست اگه بخوام بهش زیاد فکر کنم. 

فعلا که گاهی blur بازی می‌کنم، قصد دارم یه ویدئو نقد و چند تا گیمپلی کوتاه ازش آپلود کنم. 

انیمه فریرن رو میبینم، واقعا جالبه مخصوصا داستان و شخصیت پردازیش و صد البته که با وجود آهسته پیش رفتنش صحنه های مبارزه خوبی داره. داستانش درباره یه الف با عمر درازه که تصمیم میگیره انسان هارو بشناسه و این تضاد بین موجود خیای سن بالا و انسان کوته عمر رو جالب نشون میده.

اگه تنبلی نکنم این کتاب ساخت مدل کسب و کار رو تموم و یادداشت برداری های لازم رو از‌ انجام بدم، سستی می‌ورزم. 

و تیک زدن کار های دیگه که ماه هاست انجام ندادم مثل تکمیل هویت بصری قصر انیمه و دوبله کردن یه کارتون از بازی الدن رینگ 

کاش یه صبحی بیدار شم که هیچوقت به ظهر و عصر تبدیل نشه، صبح ها کار کردن حال میده. 

گاهی گیمپلی فاخر میذارم و ادیتش میکنم. یک محتوای متناسب با حال و هوای جنگ از چهره تبلیغاتی آمریکا تا واقعیتش با کالاف دیوتی! چقدر تو بازی هاشون خودشونو خفن نشون میدن الکی

با وجود همه اینا من بی کارم. اینا برای خانواده توجیه پذیر نیستن، از نظر اونا بهتره بشینم یه محتوا شبیه شهبازی بسازم ،همون برنامه مثلا خنده دار 

چجوری بگم ازین یارو، ازین طرز فکر و این محتوا حالم بهم میخوره. هرچند خیلی سخت نگیر نیستن فقط میخوان به کاری بکنم که بدردبخور باشه واسه جریانات امروز جهان. 

سطح انتظارات همیشه همینطور بوده. 

بعد از سه هفته پیگیری کارای دانشگاه فهمیدم مسئول گسسته دانشگاه نه تنها نامه منو ارسال نکرده بلکه هر بار در جواب من می‌گفته منتظرم جوابش بیاد، مسئول آموزش گفته بود آدم بی خودیه. همیشه چند تا آدم بی مسئولیت به تورم میخورن. حقوقشون بی برکته 

الان دلم میخواد چشم هامو ببندم و بیدار که میشم تو خونه قدیمی مون درحالی که هنوز 17 سالم نشده باشم، از گرمای آفتاب زیر پلک هام لذت ببرم، نقاشی بکشم، بازی کنم و احساس کنم میتونم با دو سه بازی کامبویتری ساختن دنیا رو تغییر بدم...