ما کلا زیاد اهل مسافرت نیستیم، نه با خاطر علاقمندی به کوالا استایل زندگی کردن بلکه چون باهم کنار نمیایم. جدیدا که همه گنده تر شدیم بیشتر کنار میایم و به لحظات اهمیت میدهیم تا مقاصد. البته بزرگ تر ها همیشه یه میل عجیبی به رسیدن دارن! کلا فرقی نداره مقصد سفر باشه یا مبدا بازگشت مهم اینکه قبل از غروب برسن، انگار شب که بشه گرگ میاد میخوره مارو یا اورانیومشون رو گازه میسوزه. 

با گروهی از همکاران به سفری متمایل شدیم که نصفشو skip کردیم و وقتی مارو دیدن در نهایت تواضح و خشوع و خضوع گفتیم قسمت نشد، حیف شد درحالی که تو ذهنمون داشتیم مرور میکردیم که کویر به چه دردی میخوره، شن میره تو ماشین خراب میشه، گم میشیم، استخاره نیومد و...

البته من موافق بودم ولی دیدم هیچی موافق نیست گفتم در این صورت کوچک ترین ضدحالی بخوریم میندازن تقصیر من. این مواقع وقتی کسایی که رفتن میگن نه حاجی خوش نگذشت و گم شدیم تو ذهنمون میگیم آررره دیدی چقدر باهوشیم نرفتیم. با یه مشت آدم مذهبی پاشدیم رفتیم مهد عرق جهان! اینقدر عرق خوردیم که برای چند سالمون بسه. با عرق شما کلی گرمی جات هم به عنوان مزه بندازی بالا دیگه چه شود!  همه نوع عرقی مثل عرق گلاب، عرق زعفران، عرق بیدمشک و عرق نعنا!

تازه مراسم عرق گیری هم دیدیم که من چون داشتی اعراق بقیه رو میخوردم چیز زیادی نفهمیدم، یه سری گل دارن میریزن تو ظرف فشار میدن عرقش درمیاد. بعد اینکه کلی از محصولاتشون رو تست میکنید وسوسه میشید بخرید میبینید میلیمتری با تو پاچه کردنتون فاصله دارن که ناگهان یکی از ته اکیپ داد میزنه من یه جایی میشناسم نصف قیمته.

بعد از صبحونه با گردو (خیلی شگفت انگیز بود، یه عالمه گردو داشتن! فکر نمیکردم گردو اضافه بیاد) رفتیم به آبشار تا عکس بگیریم. میدونستم قراره یک برخورد میان فرهنگی دموکراتیکی رو شاهد باشیم. بی حجاب، با حجاب، مذهبی، غیر مذهبی و شیخ و آنتی شیخ همه گرد هم بودند و سعی میکردن هم دیگه رو تو آبشار غرق نکنن. یه عجله مسخره ای مسئولین مربوطه رو گرفته بود و یه عده ایشون باور نمیکردن بالای آبشار نیاسر به جهان دیگست! سری قبلی وقت نشد برم اون بالا و اینبار مهم نبود چی بشه، برنامه بستنی رو از دست دادیم ولی صعود کردیم به جهان دیگر.

واقعا یه جهان دیگست، جهان ما وسط دوتا سرزمینه یکیش سر زمین زیر آبشار و بالاش سرزمین روی آبشار و بین اینا راه پله های باستانی هستند که شماره به غار ها و کوه های اسنفجی میبرن، همزمان رودخونه رو دارید که داره سرازیر میشه. ماجراجویان و بز کوهی های انسان نمای زیادی مسیر پله هارا بیخیال شده و میرن سراغ یه بخش خفنش که از اونجا منظره جهان پیداست! کوه تنها که بالاش میشه به علوم الله ناموسی رسید و زیرش رو جنگل فرا گرفته و تمام این منطقه تو بیابونه!

با همین توصیف ارباب حلقه ها مانند همرو خر کردم که بیان بالا که من فقط دوباره اونجایی که بچگی دیدم رو ببینم.

ارزششو داشت.

نمیدونم چرا کوه های این منطقه شبیه سنگ پان! سوراغ سوراغ و خط خطین

درباره مشهد اردهال هم همین توصیفو دارم، معلوم نیست این چیه انگار دو سه تا تمدن توش اومده و بعدش از بین رفته. همه چیز نیمه کاره و تخریب شدنست، ستون هایی که به هیچ جا وصل نیستن، کنگره هایی که شکستن، آثاری از راه پله های باستانی به مقصد نامعلوم و یکهو وسطش یه امام زاده رشد کرده. 

بازم به خاطر عجله میان سال ها یادم رفت اون چیر میزای گرمسیری محلی شونو بخرم. بابا یه خوشمزه بودن ارزش داشت بره تو پاچمون. تو رستوران به صرف ناهار یه حرکت انقلابی زدن که مطمئنم تو اون محله معروف میشیم. تحریم نوشابه کوکاکولا که تو همین مشهد پر میشه! من بعید میدونم واقعا این کوکاها سودی به اسرائیل برسونه ولی جو جو مبارزه با اسرائیل بود و به دوغ بسنده کردیم. البته نوشابه سیاه کلا چیز بیخودیه و چیزی جز سیاه و دوغ نعنایی نداشتن وگرنه من به نمایندگی ای سون آپ و اسپرایت کل این جنبش انقلابی رو بهم میزدم.

الان مثلا آیفون آمریکاییه دیگه بعد دست این عرزشی ها میبینمش یه حس خیلی مضخرفی داره، کلی گوشی جایگزین کره ای و چینی داریم اونو تحریم نکردی؟ یه نوشابا فقط تحریمه؟

البته یکی از حاضرین آخرش به نوشابه تن داد و رفتم براش از مغازه دیگه ای قاچاقی نوشابه زرد آوردم که اونم میراندا بود و گفتن نههه اینم اسرائیلیه 

باو بس کن مرد! 

یکی از ترفند های میان سالان برای اینکه شما سوغاتی سفر نخرید اینکه میگن ارزونش یه جا دیگه هست و شما که تو راه برگشتن خسته اید اینقدر سریع رانندگی میکنن که میبینید خونه اید، نه خبری از سوغاته و نه گلاب نصف قیمت.