رابطه بین غرب زده ها و غرب واقعی شبیه عشق یک طرفه خیالی میمونه، اینایی که کلی هزینه میکنن واسه طرف و قربون صدقش میرن و براش موش میشن شبا بعد یارو که فهمیده این دنبالشه کلی ازش میتیغه و میره با یکی دیگه.
تنها تفاوتش اینکه چشم معشوق به مال و اموال این جوان بخت برگشته هم هست و میخواد ازش بگیره همرو
بحث این نیست که غرب بده و اینجا گل و بلبله بحث اینکه با این نوع تفکر از اینی که هستی بالاتر نمیری، تو نظم جدید جهان و آینده، جوامعی که از یه جامعه دیگه بت ساختن و میسازن همچنان همون نقشی رو خواهند داشت که تو نظم قبلی داشتن، مصرف کننده منفعل با تاریخ غنی که حسرتشو بخوره.
به صورت کوتاه جواب این سوال اینکه چیزی به اسم صلح جهانی آرامش بخش همه چیز خوب و خوش وجود نداره، همواره کشور های قدرتمند به روش های مختلف سرو کله هم میزنن تا امپراطوری هاشون رو گسترش بدن و این نبرد برای قدرت در طبقات بالای هرم ها همیشه بوده و خواهد بود. این نبرد ها باعث تغییر و تحول های زیادی تو جریان زندگی انسان ها میشن مثل سبک زندگی، ایدئولوژی های سیاسی، سرگرمی و رسانه های مختلف تا آموزش و پرروش!
درگیری ابرقدرت ها بر سر اینکه کی همه منابع و نفوذ رو بگیره و در مرحله بعد، این قدرت رو نگه داره باعث شکل گیری یه سری نظام ها، قوانین یا اتحاد ها میشه مثل سازمان ملل، ناتو، شورای امنیت و چند تا چیز دیگه تا در سایه برقراری نظم بتونن همیشه منافع عده ای رو تامین کنن. معمولا از جبهه گیری های متناقض این سازمان ها متوجه میشید که بی طرف نیستند درحالی که در رسانه باید نشون بدن بی طرف هستن تا اون نظم مورد نظر حفظ بشه. حفظ نظم علاوه بر حفظ قدرت گروه های مورد نظر به نفع مردم هم هست، زنجیره تامین جهانی، سوخت مورد نیاز کارخونه ها، تجارت جهانی بین کشور ها و کلی همکاری بین المللی در سایه این اتحاد ها شکل میگیره به شرطی که منافع گروه های بالای هرم حفظ بشه.
این منافع متغیر و متنوع هستن، بسته به اینکه تو چه دوره ای از تاریخ باشیم و مصلحت چی باشه. به طور مثال اگه میخواید تو این نظم پر شکوه ما باشید از این فردی که ما میگیم حمایت کنید تا در فلان جا که اصن ربطی به شما نداره به پیروزی برسه، یا اینکه چند تا پایگاه نظامی بهمون بدید، اون کشور رو که مشکلی باهاتونم نداره تحریم کنید یا اصن بهمون پول بدید که ساده ترین نوعشه ...
در جدال بین قدرت های بزرگ کشور های دیگه اینطوری خودشونو جا میدن و مصلحت اندیشی شون اینطوریه که الان چی برامون بهتره! چند تا پایگاه نظامی بهشون بدیم، دو سه تا قرارداد اقتصادی ببندیم و در عوض اونام هوامون رو جلوی ابرقدرت دیگه دارن.
ایران بعد از سال 57 به کل این نظم جهانی اعلان جنگ کرد و خواست به عنوان یه موجودیت مستقل بر مبنای ایدئولوژی اسلامی عمل کنه، به خاطر موقعیت جغرافیایی و منابع زیادش این یه معضل بود که متحد سابقشون رو از دست بدن اما معضل بزرگ تر این بود که شروع به تبلیغ این ایده کردن که شمام میتونید از این نظم خارج بشید. وجود کشور هایی که عضو پیمان های سیستم قبل نمیشن و شروع میکنن دنبال منافع خودشون رفتن برای صاحبان قدرت قابل قبول نیست، سال ها سعی شده با تبلیغات رسانه، کودتا نظامی یا ترور افراد مورد نظر اونها تو مناطق مختلف مستقر باشن تا نظم موجود حفظ بشه و این هزینه زیادی هم داشته.
بنا بر این با عنصر نامطلوب که آشفتگی ایجاد میکنه برخورد میشه و ما اون عنصره هستیم الان.
شاید فکر کنید که ما میتونیم مثل متحدان قدرتمند دیگه به این نظم جهانی بپیوندیم اما به دلایل مختلف این نظم درحال تغییره و بعضی از کشور ها زودتر اینرو فهمیدن، دارن خودشونو کم کم و بی صدا از نظم خارج میکنن و یه دلیل دیگش اینکه این نظم بسته به مصلحت اندیشی ابرقدرت ها کار میکنه، تو این منطقه و در این زمان اینجا از ایران، ژاپن در نمیاد.
برای اینکه بدونید ذهن استعمار زده چیه این پست رو بخونید:
مثالش میشه این:
نمیتونه بپذیره طرف مقابل شکست بخوره یا اشتباه کنه درحالی که متوجه نیست این موضوع به نفع خودش و آینده سرزمینشه. تو این ذهن حتی وقتی نفر مقابل حمله میکنه یا ضرر میزنه اونو با نهایت جزئیات پیگیری میکنه حتی به نفعش تحلیل هم میکنه، مثلا میگه این ضربه ای که خورد برای گول زدن بود ولی وقتی از جبهه خودش موفقیتی حاصل میشه ترجیه میده چیزی نگه. تو ابعاد دیگه هم میشه اینو دید، توسعه صنایع مختلف، تولید و خدمات و سرگرمی و هر شاخه ای تو این ذهن اینطوریه که ما که هیچ وقت در هیچ زمانی به اونا نمیرسیم پس بذار زیر پرو بالشون زندگی کنیم.
برا این ذهن خیلی سخته که بپذیره حکومت ها ظهور و غروبی دارن، انگلستان سال ها اینطوری دنیا رو تحت سلطه داشت. تقویت این باور بر روی کسانی که بهشون حاکم شده.
اخبار و رسانه های اینوری با یه غرور خاصی میگن "تظاهرات میلیونی مردم آمریکا علیه ترامپ و عملکرد او"
اونوقت اخبار دولتی آمریکا هم میگه نقشه شوم دشمن متخاصم اسلامی برای ناآرامی های داخلی، نفوذ در مطالبات به حق مردم، کوچک نشان دادن دستاورد های آمریکا و منشنج کردن جو کشور؟
یا فقط اعتراضات اینجا همیشه با همین بساط جمع میشه؟ ازین روی دموکراسی هم بگویید که اونجا میشه همچین کاری کرد و اینجا بهونه سو استفاده و دژمن دژمن شده ابزار واسه ناکارآمدی و ضعف های سیستم.
