چند ماه اینترنت همینطوری بسته و ملی بمونه ملت شروع میکنن اکسیژن هوا رو هم به هم دیگه در قالب اشتراک 3 ماهه و 6 ماهه میفروشن! 

مردک عکس گاو گذاشته با کیفیت HD سی هزار تومن.

تو کجا بودی وقتی من از معتبر ترین سایت های اجنبی زبان خارجی عکس میدزدیدم و با هوش مصنوعی بزرگ نمایی میکردم و با آن هوش مصنوعی واتر مارکش رو حذف میکردم.

همیشه به شوخی میگفتیم توش موزه، یا موز میدن یا کلا موز ولی فکرشم نمیکردم کسی بیاد دامنه موز دات کام رو ثبت کنه و سایت فروش لوازم الکترونیکی بزنه :/

https://moowz.com/

البته moz یا mooz نیست احتمالا اونارو یکی جلوتر برده.

اسم سایتم گذاشته موز! موز دات کام

امروز رفتم فروشگاه و بعد از دیدن فاکتور و قیمت ها متوجه شدم اینکه اخبار میگه" کالا و همه چیز تامین شده و به اندازه کافی هست" معنیش اینکه همه چی داریم 

. 

. 

. 

ولی کیه که بتونه بخره :) 

همه چی متوسط 30-40 درصد رفته بود روش

اگه تو عصر حاضر درس و مدرسه رو ول کنید چی میشه؟ 

درس خوندن تو یک سیستم آموزشی مثل آموزش و پرورش دولت حتی با وجود فرسودگی ها و عقب موندگی هاش باعث افزایش احتمال بقا و افزایش کیفیت زندگی در آینده میشه. 

به هر حال برای بقا در جامعه نیازمند شناخت اون هستید و برای شناخت اون نیازمند داشتن ابزار و دانش 

ممکنه بگید انتگرال و مشتق و جدول تناوبی به چه کار من میاد اما سیستم آموزشی وظیفه داره شما رو با حداکثر این چیزا آشنا کنه تا فرصت های متنوعی برای بقا داشته باشید. 

ممکنه هرگز با واکنش های شیمیایی نخواید آب چشمه رو میکروب زدایی کنید، باهوش مصنوعی یک دستیار بسازید، برق یک اتاق رو وصل کنید، اثر تورم بر قیمت تمام شده کالا رو حساب کنید، بروکراسی یک اداره رو اصلاح کنید، با یک توریست عرب زبان صحبت کنید، در یک مجمع سخنرانی کنید یا ضرر یک معامله کریپتوکرانسی رو بدست بیارید ولی سیستم آموزشی باید شما رو با تمام ابزار ها آشنا کنه که بدونید همچین راهی هم هست! تا شانس زندگی تون بیشتر بشه 

درسته که انجام کار فنی، فعالیت توی بازار، مهارت های توسعه فردی و یه سری مهارت دیگه کمک میکنن که حالت های گوناگون زندگی رو ملموس تر یاد بگیرید ولی کافی نیستن. 

با یک حادثه یا جنبش اجتماعی سیاسی سیستم بقا عوض میشه و شما لازم دارید انعطاف پذیر باشید. 

ممکنه تو اخبار دیده باشید که بورس ژاپن و کره و هند و آمریکا و قطر و ... سقوط کرده و چقدر ایران خفن میجنگه که همه رو درگیر کرده، براتون سوال پیش بیاد که بورس ایران کجاست؟

.

.

.

تعطیلش کردن کسی سرمایه خارج نکنه :)

عصبیم و کم حوصله شدم، نمیدونم تو حالت بقا رفتم یا چیز دیگه ولی به کسی اهمیت نمیدم، ناراحتی و مشکلات کسی برام مهم نیست و هرچقدر هم بهم میگن یه مشکل داری نمی‌فهمم چه مشکلی دارم. 

معمولا وقتی حالمون خوبه و کارمون جوره برای همه معلم انگیزشی و پرورشی میشیم ولی وقتی خودمون تو موقعیت نا مطمئن گیر میکنیم چی؟ اونموقع حوصله نصیحت کردن داریم؟ یا صبر و شکیبایی؟... 

گاهی مثل الان از مسیر منحرف میشم و حس میکنم هیچ‌کس حواسش به من نیست، زمان میگذره، تاریخ ها رد میشن، اوقات تلف میشن و آدما ازم ناامید میشن. آینده هولناک به سمتم میاد و من آماده نیستم. ذهنم به هم میریزه انگار که می‌خوان جون به جونم کنن ولی خبری نیست نه؟ شایدم هست نمیدونم. با صدای انفجار از خواب بلند میشم، به این فکر میکنم که حالا که از کارم دست کشیدن به اندازه کافی دارم برای کار پیشنهادی تلاش می‌کنم؟ یا کلا تنبلانه نشستم که وقت بگذره؟ این موقع سرگرمی صرفا پاداشیه برای یه روز پر تلاش نه گذران وقت. مخصوصا وقتی به جوانی نزدیک میشی و از نظر موقعیت زندگی باید تثبیت کنی که کجا ایستادی و میخوای بیاستی. 

اینترنت ها قطعه و با تنها رفیقم بیشتر از  600 ساعته که حرف نزدم. 

هر شب میگم یازده بخوابم که صبح زود بلند شم و این خیال باطله چون هر روز ده به بعد بیدار میشم و مرد شور این روتین اشتباه رو ببرن. 

میگم مطالعه میکنم ولی دارم تو بلاگیکس بین سه تا وب هام میچرخم که ببینم کی کامنت داده یا تو گیمفا یا آپارات، خیلی کس مهمی هستم مثلا 

کاش با جنگ زمان هم می‌ایستاد. 

بیخیال نیستم ولی انگار از بابت چیزی نگرانم که باعث میشه به کسای دیگه فکر نکنم. احتمالا یه روز به خودم بیام و بگم من حالم خوبه! ولی ببینم کسی اطرافم نیست... 

خودم رو برای بقا در بدترین سناریو ها آماده میکنم درحالی که جلوی اتفاق افتادن بد ترین سناریو هارو نمیگیرم، شاید من نآرام، محیطی که از من اثر گرفته بوده رو هم نآرام میکنه مثل یک جمع، یک اتاق یا یک دوست. 

و من فقط میخوام یه مدت دنیا وایسه تا بفهمم کجام. تو این اوضاع مدیریت کردن چالش برانگیز میشه و گاهی سخت، تاجایی که به دور و اطرافیان میگی همتون گمشید ولی ممکنه یه روز که حالت بهتر شد متوجه شی واقعا گم شدن! چون اونها بر باور به تو کنارت بودن و حالا تو آهنربای معکوس این جهانی 

لعنت به این بدن که اینقدر به خواب علاقه داره. 

و لعنت به چند تا چیز دیگه 

تو مهمونی های خانوادگی، گفت و گوی تلوزویون و پلتفرم های داخلی همش میگن " اون سلبریتی هایی که فلان جور میگفتن کجان؟ اونایی که میگفتن اینطوری بشه اون طوری میشه کجان؟ دیدید ساکت شدن؟ ترسیدن و..." 

مشتی! اصن پلتفرمی وجود نداره برای بیان این صحبت ها. کامنت های سایت های خبری تو موضوعات گوناگون بستست، هرگونه پلتفرمی که فعالیتش از سیاست های حاکم خارج باشه فیلتر شده، اینترنت بین الملل بستست و انتظار داری تو روبیکا اعتراض کنن؟! الان اینطوریه که یه عده از سیم کارت سفید داران مثلا به نیابت از 80 میلیون سیم کارت سفید نداران دارن برای خارج از ایران فعالیت میکنن و ما اصلا نمیدونیم اون بیرون کی چی میگه و کسی هم به داخل نمیرسونه گفته هارو!

در چنین فضایی میپرسید اونا که فلان میگفتن کجان؟ همین جان! یه سر کامنت های چند تا سایت و پلتفرم ها باز بشه باز میبینیشون. تو همین کوچه پس کوچه ها و محله ها و خونه هان. جایی نرفتن فقط دارن تماشا و تجزیه تحلیل میکنن 

ایجاد دو قطبی ایدئولوژیک بین مردم یک کشور فقط به نفع اونیه که نقاط ضعفش رو پشت بهانه دشمن پنهان میکنه. دشمن همیشه هست، جاسوس و منافق همیشه هست ولی به این معنی نیست که همواره بهونه ای بشه برای کم کاری و سو استفاده و در نهایت سرکوب.

بازه زمانی که چشم نداری کسی ماهر تر، موفق تر، پولدار تر، محبوب تر و قوی تر از خودت رو ببینی تا وقتی که عاقل میشی نسبت به این موضوع قراره حرف ها و کارای احمقانه زیادی بکنی. 

بعدش باید به این بازه بگیم دوران جاهلیت، همچنان که قراره ده سال بعد به الانمون هم بگیم دوران جاهلیت 

قبلا فکر میکردم صدا و سیما ایران خیلی خالی بنده و توش همه بدن ما خوبیم، اخیرا فهمیدن رسانه های دولتی تو همه کشور ها طرفدار چندانی ندارن و اوضاع کم و بیش همینه. 

رسانه های آزاد و خصوصی طرفدارای بیشتری دارن. 

و تلاش دیروزم برای زود خوابیدن با دیدن انیمیشن من نفرت انگیز 4 خراب شد. داستان متوسط رو به پایین و سانسور بیش از حد فیلم تو مووی و دوبله بیخودی نمکدون سورن یک ساعت و نیم عمر طلایی رو به باد برد. 

پ ن: الان دوبله کوالیما و فیلیمو رو دانلود کردم اونا ازین بدتر، ورداشتن دیالوگ های مینیون هارو دوبله کردن 

ای مدیران دوبلاژ محترم، کاراکتری که دیالوگ های نافهموم در زبان اصلی میگه رو در هنگام دوبله زبانش رو قابل فهم نمیکنن! اون نامفهوم بودنش تصمیم کارگردان بوده و بامزش کرده نمیخواد دوبلش کنی.