صدای مجید حبیبی در کنار مهرداد رئیسی ازون صداهایی بود که خیلی روی کلام و صحبت کردنم اثر گذاشت، این گیمپلی که گاهی میذارم و توش حرف میزنم یکی از نتایج بزرگ شدن با صدای این دو خفن الصوته! همین کلمه من دراوردی هم همینطور...
کلا اگه دوبله فارسی رئیس مزرعه 3 رو ببینید و یک ساعت دیالوگ های مجید حبیبی تو گوشتون بچرخه ناخوداگاه حرف زدنتون هم مثل اون میشه. کاملا منطقیه هرکسی نقش هاشون رو بشنوه بخواد دوبلور بشه. نقش هایی که نه از تیپ های مختلف صدا بلکه از شخصیت سازی عجیب و هنرمندانه شون ساخته میشه، بعضی دوبلور ها کاری میکنن که یه کاراکتر انیمیشنی فراتر از یه کاراکتر، تبدیل به یک نقش ماندگار تو تاریخ و ذهن مخاطب میشه.
مجید حبیبی با کاراکتر های درجه سومی مثل اوتیس توی رئیس مزرعه کاری میکنه که تبدیل به ماندگار ترین شخصیت میشن و با کاراکتر هایی مثل ارباب شن پاندای کونگفو کار 2 از یه شخصیت منفی یه کابوس میسازه! با خودم گفتم بشینم دوبله فارسی بچه رئیس 2 رو دوباره ببینم که مجید حبیبی نقش بچه رو گفته.
خب، زیاد چیز مالی نبود. یعنی به فضای اون کارتون نمیومد، حس کردم رفتن بهش اصرار کردن بیا و دوبله کن اونم گفتی هرچی خودم بخوام میگم توش بعد سورن هم همکاری کرد و نتیجش یه چیزی شده که دوبله خوبی نیست واقعا ولی چیز خنده داریه. دیالوگ های پرت و پلان، صدای بزرگ سالی تیم با صدای بچگیش متفاوته بعد زنش شک نمیکنه پشت تلفن؟ سلطان حیبی اصرار داره واژه عامیانه نشیمنگاه رو هرطور شده بگه و اینقدر دیالوگ هاش زیادن که گاهی فراتر از تصویر میره. مدیر دوبلاژ عرفان هنربخش بوده و گمونم نتونست خیلی چشمه جوشان حبیبی رو کنترل کنه. بعضی انیمیشن ها اینقدر داغونن که دوبله نجاتشون میده ولی این انیمیشن با اینکه اونقدر خوب نبود ولی اونقدر خرابم نبود و اگه رئیس مزرعه 3 یا کله کدو رو دیده باشید متوجه میشید سطح کار چقدر متفاوته. توی رئیس مزرعه 3 یه سطح تریاکی از خلاقیت بدون هیچ کلمه بی ادبی وجود داره و تو کله کدو خیلی کنترل شده و ترتمیز کاراکتر کله کدو درومده.
یه ایراد دیگه دوبلش این بود که خانم مومنی و آقای حبیبی یه وقتایی اینقدر انرژی شون میزد بالا که اصن با انیمیشن جور در نمیومد و حس میکردی انرژی صدا از انرژی کاراکتر فراتر رفته، فیلم واقعا پر سروصدا و نامفهوم میشد یه جاهاییش
شبیه غذایی که نمکش رو زیاد ریخته باشی
البته در کیفیت صدا و جابجایی بین تیپ های مجید حبیبی و اون خلاقیت آتش فشانیش شکی نیست ولی وقتی کنترل نشده استفاده میشه نتیجش زیاد جالب درنمیاد.
این عبارت سالهاست توی شبکه های داخلی با استناد و گاهیم با دلایل من دراوردی تکرار میشه، جواب کوتاهش اینکه "بله" ولی معنیش این نیست که جمهوری اسلامی رو به صعوده -_- آره با این تورم و مدیریت فلج ارواح عمش رو به صعوده اما چرا اینو میگن و چرا جوابش مثبته رو در ادامه در طی تحقیق و بررسی های خودم که کلا یه ساعتم نشد میگم. موضوع فقط درباره آمریکاست و ربطی به ایران نداره، رابطه الا کلنگی نیست.
از بیخود ترین لحظات اینکه تا پاسی از شب روی طرحی کار کردی و نتیجه راضی کنندست، بعد فردا میای که بفرستیش میبینی غلط املایی داری و فایل رو save نکرده بودی
ویرگول که از زیر عینکش به ریخت و پاش اپ های کم سن و سال نگاه میکرد و آه میکشید، آی گپ با سیس اتو کشیده شبیه اون پسر خرخونه کلاس شده بود و روبیکا با پیژامه مربعی و کراوات سبزی که روی بافتنی ضخیمش بسته بود سعی میکرد بایسکشوالی برای همه فصول باشه! ایتا خودشو عین عمه های لجباز فامیل گرفته بود که حالا که منو تبلیغ نمیکنید تو صدا سیما منم دیگه کاربر جدید نمیگیرم، برید همون سروش پلاستون! ویراستی عین شوهر عمه ای بود که حتی توی وضعیت جنگی هم سگ محلش نمیذاشت و ملت ترجیه میدادن کلی هزینه کنن برن تویت بزنن. اپارت با قیافه املاکی لاشی که نونش تو روغنه به یوتیوب های بدبخت چشمک میزد. مایکت و بازار مثل خار و برادر میزدن سرو کله همدیگه و ایرانسل من مثل دزد سر گردنه از پشت ذره بین مفلوک نگاه میکرد که کی حواسم نیست تا شارژم ببلعه
گاهی اوقات دلم خیلی برای روزایی تنگ میشه که آینده برام به معنی رویا های خیالیم بود، هرچند غیر واقعی ولی لذت بخش بودن، از دل عقده هام ولی باحال بودن، الان انگار دارم تو جاده نه آلود مبهمی راه میرم، نه میدونم کجا میرم نه میدونم چیکار میکنم.
