نامرئی بودن مزیت های خودشو داره، مثلا میتونی جاسوس خیلی خوبی بشی چون وارد هرجا که میشی انگار دیده نمیشی، ممکنه باخودت فکر کنی شاید من همچین فکری میکنم اما وقتی به رفتار مردم نگاه میکنی متوجه میشی واقعا اونجا نیستی. حتی وقتی از کنارشون رد میشی یا باهاشون صحبت میکنی چند دقیقه زمان کافیه که کاملا یادشون بره اونجا بودی و چی گفتی. انگار یک موجود خنثی هستی که نه چیزی رو دفع میکنی و نه جذب

توی مجازی هم همینطوریه. چندین سال توی اینستاگرام فعالیت میکنی و انگار کسی نمیفهمه کی هستی یا حتی نوشتن تو اینجا یا هرجای دیگه

یه آدم نامرئی که کسی متوجهش نمیشه.

یکی از مزیت های دیگه نامرئی بودن یا کم مرئی بودن اینکه آروم آروم با پدیده توجه روبرو میشی، بعضی ها با یکی دوتا حرفی که میزنن ناگهان کلی توجه میاد سمتشون. کسایی که تا دیروز ناشناس بودن پیجشون چند ده هزار دنبال کننده میگیره و اونجاست که میشه توجه فراتر از ضرفیت رو دید. اینکه یه دفعه از 0 به پله 50 میرسن و نمیدونن چی بدست آوردن. بعضی هاشون فاصله میگیرن و احتیاط میکنن ولی بقیه شروع میکنن به نصیحت کردن و مشاوره دادن به دیگرانی که هیچ شناختی ازشون ندارن. درحالی که کلا 16-17 سالشونه فرصت رشد رو از خودشون با دیواری از تمجید ها و تعریف های الکی سلب میکنن.

برای من این فرایند خیلی آروم اتفاق میافته و بزور بعد مدت زیادی نوشتن و حرف زدن چند نفر انگشت شماری منو میشناسن، هنوزم بین احساسی از ذوق و تعجب و ترس با این حقیقت روبرو میشم که من برای کسی به الگو تبدیل شده باشم یا حرفام واقعا روی کسی اثر گذاشته باشه. بار مسئولیت سنگین تر هم میشه وقتی حرفای خودم رو به خودم میزنن و تعجب میکنم که این چطوری یادشون مونده؟! آیا اونا دارن سریع تر من تغییر میکنن؟ و این میتونه این حس رو هم ایجاد کنه که آیا من هم دارم باهاشون هل داده میشم به سمت رشد؟

کلا اینکه بیشتر زندگیت یک کاراکتر غیر قابل بازی (npc) تو یه بازی جهان باز باشی که کسی متوجه حضورش نشه و ناگهان کسی بهت بگه به خاطر تو کاری رو شروع کرده به آدم حس لول آپ کردن زیادی میده. انگار که بالاخره یک کاراکتر پیدا کردی و داری اثر میذاری. توانمندی که میتونه با یه لحظه لغزش به یک افتضاح تبدیل بشه و دید کسی رو به کاری که براش صبح بلند میشدی کاملا منفی کنه. اینکه کسی از من بدش بیاد زیاد عجیب نیست اما اینکه به خاطر کار من کسی از خودش و زندگی بدش بیاد چیز بدیه.

در هر صورت آروم آروم بزرگ شدن دایره توجهات دورم کمک میکنه به این موارد دقت کنم، شاید اگه روز اول صد ها نفر منو میدیدن کلی چیز بدآموزی به جهان اطرافم اضافه کرده بودم.