یه مقاله ای تو دیجیاتو دیدم با این عنوان که " دور از دنیا در 80 روز" که درباره موضوع قطع اینترنت بود، کلا هر هفته دو سه تا پست یادآوری قطع اینترنت میذارن، گفتم از عنوانش اسکی برم. البته جفتمونم از عنوان رمان " دور دنیا در 80 روز اسکی رفتیم". اسکی در اسکی میشه اوریجینال!
این روزا که نه جنگه و نه صلحه داره به یه سبک زندگی جدید با درجه سختی بالاتر تبدیل میشه. تماشای تلوزیون و اون گزارش های چرت و پرتش اینقدر رو مخه که دلم میخواد چند بمب سفتی بخوره تو کل اون ساختمونشون. دوباره تو مصاحبه ها و برنامه ها شروع کردن به تشویق مردم درباره مصرف آب و برق و خرید تجهیزات کاهش مصرف . یه جوری میگن تجهیزات کاهنده مصرف حس میکنم تکنولوژی جدیدیه یا اینکه باز یه فرزند مسئولی کلی موتور کم مصرف چینی وارد کرده موندن تو انبار ها! این تاکید و هل دادن مردم به کم مصرف کردن بیشتر شونه خالی کردن از ضعف های زیرساختی دولتیه که نتونستن انرژی رو تامین کنن، مثل همون قضیه که میگفت 95 درصد مصرف آب شیرین تو کشاورزی و صنعته حالا مای 5 درصد باید کم مصرف کنیم به همه برسه یا قبوض پر مصرفان بیشتر محاسبه شود. کل اینا بیشتر یه احساس سرخوردگی به مردم میده که نکنه ما واقعا پر مصرف و اسراف کاریم.
چند وقتیه صداوسیما و رسانه های داخلی کیهان مانند تاکید دارن که تمام دنیا بدبخت شدن و همه تو گرونی دارن میمیرن، آمریکایی های مظلوم در صف بنزین خسته شده و ژاپنی ها تورم را تجربه میکنند ولی ما خوبیم و با محتکران برخورد میشود. با خوندن و شنیدن این اخبار وقتی یه سر میری خرید قشنگ حقیقت تو صورتت میخوره که ما داریم میمیریم! معمولا تلوزیون نمیبینم ولی الان که زیاد روشنه این بزرگنمایی مشکلات بیرون و کوچیک نمایی مشکلات داخل خیلی رو اعصابه طوری که انگار اون مجری - مدیر - مسئوله تو ایران دیگه ای زیست میکنه. خیلی باحال میگن این جنگ اقتصادیهه مردم تاب آوری داشته باشید...
همزمان با مذاکره و پاسکاری پیشنهادات بین ایران پاکستان آمریکا چین قطر تحرکات منطقه هی بالا پایین میشه و همه چیز یه طوریکه الان حمله میکنه ولی حمله نمیکنه، بعد تحلیل گر تلوزیون میگه قطعا حمله میکنه ها ولی بعد که نمیکنه میگه من گفتم شاید. فکر کنم آمریکام فهمیده کلافه کردن سیستم داخل هزینش کمتره تا هی باهاشون جنگیدن، بجنگی جو گیر میشن متحد میشن ولی کلافه کنی قشنگ اون شکاف ها بیشتر میشه.
مخصوصا درباره اینترنت، طرح اینترنت پرویی که کاملا اون دلیل "واسه امنیت اینترنت رو قطع کردیم" رو ماله کشید و پیامک اینترنت پرو واسه هر صغیرو کبیری اومد، کانفیگ ها هم قیمتشون به آسمون رسید و برداشت ها اینکه همه اینا این نتیجه رو در ذهن مخاطب پر رنگ کرد که فقط دنبال یه بهونه واسه گرون کردن اینترنت بودن.
مدرسه های مجازی با تاریخ نامعلوم امتحانات، بورسی که نمیدونن چطوری بازش کنن تا سرمایه ها زارتی ازش خارج نشه، خرید ماشین از سایت حسابی داستان شده، تورم کالاها بالاست و خیلیا میگن چطوری تو جنگ هم گرون میشه؟! تو این سریال ژآپنیه که دولت کپن و اینا میده و بازار سیاه گرونه. ما فکر کنم تو بازار سیاه زندگی میکنیم. جدا از اینا داریم به فصل گرما و احتمال برنامه های خاموشی میرسیم. گرما بسیار گی است.
حالا ما با این اختلافات مدیریتی عقیدتی عجیب اینطرف میدون جنگیم و آمریکا با 40 درصد گرون شدن بنزین و هزینه های دیگه اون طرف میدون جنگ. تاب آوری کی بیشتره؟
معلومه که ما
ولی این معنیش تحمیل بار بی مسئولیتی و ناکارآمدی به مردم نیست، بهونه ای که همیشه برای کمکاری شون میکنن و نتیجش میشه اعتراضات زیاد داخلی که آمریکا میتونه منتظر این باشه چون این جماعت به قیافه شون نمیخوره عبرت گرفته باشن هنوز.
