یه پدیده ای که سوژه خوبی برای مطالعه اجتماعی - تاریخی هستش این تجمعات شبانه بیرونه که 70 و خورده ای روزه ادامه داره،  قشری از مردم که از روز اول جنگ تا موشک خوردن دفتر خامنه ای، عید نوروز، آتش بس دو هفته ای و محاصره دریایی همچنان دارن میان. البته ظاهرا تعداد اون ماشین هایی که باند های گنده بسته بودن کمتر شده ولی مردم همچنان میان.

همچین پدیده ای خیلی کمیابه تو تاریخ جهان که توی یک جنگ مردم اینقدر سفت و سخت پیگیر قضیه باشن و خودشونو یک جزئی از جنگ حساب کنن، معمولا توی جنگ های جهانی مردم تو یه حالت زندگی سخت و کمبود مواد غذایی میموندن، چهره های غم زده و پسرایی که اجباری یا از سر ناچاری میرفتن جنگ ، شهر خاکستری خسته و انتظار همه واسه پایان جنگ و پناهگاه رفتن و این جور چیزا بوده. البته میدونم یه سری گروه های مردم نهاد یا سازماندهی شده بودن که با هدف و شعار ملی گرایی میومدن یه سبک زندگی صرفه جویانه، فداکاری و این جور چیزا رو رواج میدادن.

اینجا ولی با وجود تنگ شدن واردات، محاصره دریایی، تورم و اقتصاد چپ و چول اینا که تو خیابونن کاملا خودجوش حاضرن بمیرن و این یه افتخار بزرگ حساب میشه. بچه هایی که پدر مادرشون رو از دست دادن میان با بغض و عصبانیت سخنرانی میکنن، مردم کلی ماکت و عروسک دست ساز میسازن، به ماشین هاشون ماکت ضد هوایی میبندن، دست خرد سال ها اسلحه اسباب بازی میبینی و کلی شعر و آهنگ تولید میکنن انگار فستیوال موسیقی هفتاد روزس. 

میدونم بینشون چهارتا نخاله رانتی پیدا میشن که هم اینترنت سفید دارن، هم آیفون آمریکایی و هم منتظرن جای کی خالی میشه برن بگیرن. جدا ازینا ولی باقی مردم سبک فکری متفاوتی از باقی دیگه مردم دارن، با اینکه هردو قشر تحت تاثیر یه اقتصاد و مدیریت حکومت دهنشون سرویس میشه اما واسه گروه اول مسیری که بهش اعتقاد دارن پر رنگ تر از کیفیت رفاهی زندگیشونه. این مدل آدما تو تاریخ کم گیر میان، بینشون همه مدل کسی با همه مدل فکری هست اما تصویر کلی و جمعی که از بالا دیده میشه جالبه. کسایی که پیرو دولت نیستن و فقط منتظرن ببینن خامنه ای جونیور چه میگوید. بنده خدا جز تکست تاحالا چیزی نداده 

این مدل ایمان و ممارست به عقاید چیز کاربردی جالبیه، البته اگه درست هدایت بشه و نره به سمت داعش و طالبان. اونموقع گمونم کمک های خداوند عزوجل اشتراکش قطع میشه به تاریخ میپیونده.